That's me

    Ποιος μπορεί να χαρακτηρίσει κάτι ανούσιο ή ουσιώδες; Και αυτός που μπορεί να το κάνει, βάσει ποιων κριτηρίων το κάνει; Ό,τι είναι ουσιώδες για μένα σίγουρα για κάποιους είναι όχι μόνο ανούσιο, αλλά και γελοίο. Λέμε συχνά "Ποιο το νόημα να κάνεις το τάδε πράγμα; Είναι ανούσιο. Δε θα καταλήξει κάπου." Γιατί όλες μας οι ενέργειες να αποσκοπούν σε κάτι απώτερο; Γιατί να υπεραναλύουμε και να εξετάζουμε μέχρι αηδίας και το τελευταίο ενδεχόμενο που μπορεί να προκαλέσει η κάθε πράξη μας; Παντού βλέπω ψευτοφιλόσοφους και ιδεολόγους να διαλαλούν τον αυθορμητισμό και την τρέλα της στιγμής. Αλλά αυτοί οι ίδιοι αερολόγοι όταν βρίσκονται μπροστά σε κάτι ουσιώδες γι' αυτούς μετράνε και ζυγίζουν την παραμικρή τους κίνηση. Ξέρω ποιο είναι το πρόβλημά των ανθρώπων. Παίρνουν τη ζωή υπερβολικά σοβαρά. Την παίρνουν τόσο σοβαρά που καταντάνε αστείοι. Αντιμετωπίζουν την κάθε ερωτική απογοήτευση, την κάθε αποτυχία στη δουλειά, τον κάθε τσακωμό με ένα φίλο σαν κάτι εξαιρετικά τραγικό. Πολλές φορές μάλιστα μια τέτοια άσχημη κατάσταση δεν τους επηρεάζει αρνητικά τόσο πολύ, αλλά επειδή πρέπει να μείνουν πιστοί στη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τη ζωή, πιέζουν τον εαυτό τους να δείχνουν στους γύρω τους πόσο συντετριμμένοι είναι που τους παράτησε η γκόμενα τους ή που ο αντιπαθητικός συνάδελφος τους πήρε τη θέση. Και δεν είναι μόνο ο τρόπος αντιμετώπισης αυτών των καθημερινών προβλημάτων που με εξοργίζει, είναι και η αντιμετώπιση πιο σοβαρών, όπως ο θάνατος. 
   Δε θα αφήσω τον κυνισμό να με κάνει να αρνηθώ το πόσο μπορεί να σε τσακίσει ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου. Αλλά υπάρχει και κάποιο όριο που μπορείς να θρηνήσεις κάποιον. Ένα, πέντε, δέκα, δώδεκα μήνες.. άλλα πόσο άλλο πια να κλαις πάνω από χυμένο γάλα; Όλα ξεπερνιούνται. Ο άνθρωπος είναι ον της συνήθειας και ξεχνάει και προσαρμόζεται με τρομακτική ευκολία. Και εδώ επανέρχομαι σε αυτό που προανέφερα, ότι πολλές φορές υποδυόμαστε τον τραγικό ήρωα, τον σημαδεμένο από τη μοίρα και κλαιγόμαστε σε όποιον μας ρωτάει "Πώς είσαι;". Δεν μπορεί να ξεκολλήσει ο άνθρωπος τα ηλίθια στερεότυπα από το κεφάλι του. Ακόμα κι εγώ δεν τόλμησα να πω σε κανένα και ειδικά στο μπαμπά μου, πόσο δε μου έκανε αίσθηση ο θάνατος της γιαγιάς μου στα δεκατρία μου χρόνια. Στην εκκλησία είχα κατεβασμένο το κεφάλι και έκλαιγα. Αλλά όχι για τη γιαγιά μου, για κάποιο αγόρι που μου διαφεύγει το όνομα πλέον. Φυσικά και στεναχωρήθηκα, φυσικά και μου λείπει κατά καιρούς, αλλά όχι, δε σημάδεψε και τη ζωή μου. Άρα πώς να πει κάποιος τι είναι αλήθεια ουσιώδες στη ζωή και τι όχι;
    Αν ρωτήσετε εμένα θα σας πω " Για μένα ουσιώδες είναι ό,τι βλέπω, ό,τι αγγίζω. Είναι η ζωή που ζω εδώ και τώρα και όχι αυτή που φαντάζομαι και ονειρεύομαι. Όχι αυτή που έχασα και δε θα ξαναζήσω. Ουσιώδες είναι το παρόν και μόνο, χωρίς να σημαίνει ότι διαγράφω το παρελθόν μου ή αδιαφορώ για το μέλλον μου." Αφελής αντιμετώπιση, θα σκεφτείτε. Ανώριμη. Ποτέ δεν αρνήθηκα ότι είμαι ανώριμη. Για να είμαι ειλικρινής μου τη σπάει η ωριμότητα. Είναι βαρετή και προβλέψιμη. Ενώ σκεφτείτε τι μπορεί να δημιουργήσει η ανωριμότητα! Σίγουρα ο πρώτος άνθρωπος που σκέφτηκε να βρει έναν τρόπο να πατήσει το πόδι του στη Σελήνη, ήταν εκνευριστικά ανώριμος. Ή οι φοιτητές το '73 που σε περίοδο δικτατορίας τόλμησαν να κάνουν κατάληψη στο Πολυτεχνείο, πρέπει να είχαν ανωριμότητα που άγγιζε τα όρια της βλακείας! Λοιπόν γιατί να κάτσω να υπολογίσω με μαθηματική ακρίβεια τις πιθανότητες που υπάρχουν κάνοντας μια ενέργεια; Δε με νοιάζει αν θα πονέσω μετά, αν θα το μετανιώσω, με νοιάζει που θα ζήσω κάποιες στιγμές ζωντανή, γεμάτη, όπως εγώ τις θέλω. Θα ζήσω το κάθε δευτερόλεπτο, το κάθε λεπτό, την κάθε ώρα και μέρα με όλο μου το είναι. Γιατί το επέλεξα, άρα με κάνει ευτυχισμένη, έστω και παροδικά. 

   Αυτό είμαι λοιπόν, μια συλλέκτρια στιγμών. Προσπαθώ να εκμεταλλεύομαι κάθε εμπειρία, κάθε ευκαιρία. Και όταν πια δε θα είμαι σε θέση να συλλέγω όλες τις εμπειρίες που θέλω, θα έχω ένα φανταστικό άλμπουμ στιγμών και θα το ξεφυλλίζω με το μυαλό μου, χαμογελώντας στη γεμάτη και έντονη ζωή που έζησα.