" Δεν έχω τίποτ' άλλο να σου πω, μόνο τα μάτια μου μη θυμάσαι, γιατί θα βλέπεις τη ζωή σου που πέρασε κι ίσως πονάς."

την προσοχή σας λίγο. μια πρόποση θέλω να κάνω. θα είμαι σύντομη. στην υγεια του περασμένου μεγάλου έρωτα που κάποτε έκανε το σώμα και το μυαλό να βγάζει φωτιές. στην υγεια των αλμυρών φιλιών στην άμμο και των άλλων, αυτών που είχαν γεύση καπνού και μπύρας. σε έκείνο το μπλουζάκι που μυρίζει νύχτες υγρές μπλέγμενες με φθηνή κολώνια. σε εκείνες τις βραδινές βόλτες στην αθήνα με τα χέρια μπλεγμένα και τα μυαλά ακόμα πιο μπλεγμένα. στην υγεια των κρύων αστείων που μονο οι δυο μας γελούσαμε. σε όλα αυτα που είπαμε, αλλα πιο πολύ σ'αυτά που δε χρειαζόταν να πούμε. απλά ξέραμε. σε αυτά που μου έμαθες και σε αυτά που σου έμαθα. στην υγεια σου και στην υγειά της απουσίας μου, που προσπαθείς -μάταια- να συνηθίσεις.
θυμάσαι που 'σου 'πα οτι δε θα 'χει το ίδιο πλάκα χωρις εμένα;

Απόσπασμα απο την ταινία του Νίκου Νικολα'ί'δη "Γλυκιά Συμμορία"

- Που πας;
- Κάπου έτσι… γενικά, να την πέσω…
- Τι γίνεται απάνω;
- Απάνω… τι γίνεται απάνω; Εντάξει, όλα καλά απάνω…
- Κοίτα… κοίτα. Άμα θέλεις να κοιμηθούμε μαζί, εντάξει.
- Ξέρεις κάτι;
- Τι;
- Δε μ’ αρέσει έτσι.
- Και πως το περίμενες δηλαδή;
- Δε ξέρω, δε ξέρω. Κάπως αλλιώς, πάντως όχι έτσι.
Πάω μια βόλτα στο δρόμο.
Τουλάχιστον αν όλα αυτά δε γίνονται από φόβο, ή από ανία, ή από συναδελφική διάθεση...
Μ’ αγαπάς λίγο;
- Όχι μεγάλα λόγια, δεν είπαμε;
- Δηλαδή με σένα πως γίνεται; Κατεβάζουμε το φερμουάρ, ξεκουμπώνουμε το παντελόνι, παπ, τελειώσαμε.

- Δε με παίρνει για περισσότερα.
- Αα, μάλιστα... Άκου τώρα το μάθημα της ανατομίας:
Αυτός εδώ είναι ο εγκέφαλος. Ο εγκέφαλος.
Που διψάει γι αλήθεια και ποτέ δεν του δίνουμε αρκετή και ποτέ δε χορταίνει.
Κι αυτή εδώ είναι η κοιλιά, που διψάει για τροφή.
Κι αυτό εδώ κάτω είναι το φύλο.
Που διψάει για έρωτα γιατί νιώθει μοναξιά πότε-πότε.
Εγώ στη ζωή μου τα ‘θρεψα.
Τα χόρτασα και τα τρία, όσο μπορούσα κι όσο ήθελα.
Εσύ μπορεί τη κοιλιά σου λίγο,
με φασκόμηλο βέβαια,
αλλά από αλήθεια, από έρωτα,
Τίποτα, τίποτα. Τίποτα.
Μόνο φουσκωμένα λόγια και καμώματα και πόζες.
(της αφήνει το χέρι)

Το μάθημα τελείωσε, ε;