" Δεν έχω τίποτ' άλλο να σου πω, μόνο τα μάτια μου μη θυμάσαι, γιατί θα βλέπεις τη ζωή σου που πέρασε κι ίσως πονάς."

την προσοχή σας λίγο. μια πρόποση θέλω να κάνω. θα είμαι σύντομη. στην υγεια του περασμένου μεγάλου έρωτα που κάποτε έκανε το σώμα και το μυαλό να βγάζει φωτιές. στην υγεια των αλμυρών φιλιών στην άμμο και των άλλων, αυτών που είχαν γεύση καπνού και μπύρας. σε έκείνο το μπλουζάκι που μυρίζει νύχτες υγρές μπλέγμενες με φθηνή κολώνια. σε εκείνες τις βραδινές βόλτες στην αθήνα με τα χέρια μπλεγμένα και τα μυαλά ακόμα πιο μπλεγμένα. στην υγεια των κρύων αστείων που μονο οι δυο μας γελούσαμε. σε όλα αυτα που είπαμε, αλλα πιο πολύ σ'αυτά που δε χρειαζόταν να πούμε. απλά ξέραμε. σε αυτά που μου έμαθες και σε αυτά που σου έμαθα. στην υγεια σου και στην υγειά της απουσίας μου, που προσπαθείς -μάταια- να συνηθίσεις.
θυμάσαι που 'σου 'πα οτι δε θα 'χει το ίδιο πλάκα χωρις εμένα;

Απόσπασμα απο την ταινία του Νίκου Νικολα'ί'δη "Γλυκιά Συμμορία"

- Που πας;
- Κάπου έτσι… γενικά, να την πέσω…
- Τι γίνεται απάνω;
- Απάνω… τι γίνεται απάνω; Εντάξει, όλα καλά απάνω…
- Κοίτα… κοίτα. Άμα θέλεις να κοιμηθούμε μαζί, εντάξει.
- Ξέρεις κάτι;
- Τι;
- Δε μ’ αρέσει έτσι.
- Και πως το περίμενες δηλαδή;
- Δε ξέρω, δε ξέρω. Κάπως αλλιώς, πάντως όχι έτσι.
Πάω μια βόλτα στο δρόμο.
Τουλάχιστον αν όλα αυτά δε γίνονται από φόβο, ή από ανία, ή από συναδελφική διάθεση...
Μ’ αγαπάς λίγο;
- Όχι μεγάλα λόγια, δεν είπαμε;
- Δηλαδή με σένα πως γίνεται; Κατεβάζουμε το φερμουάρ, ξεκουμπώνουμε το παντελόνι, παπ, τελειώσαμε.

- Δε με παίρνει για περισσότερα.
- Αα, μάλιστα... Άκου τώρα το μάθημα της ανατομίας:
Αυτός εδώ είναι ο εγκέφαλος. Ο εγκέφαλος.
Που διψάει γι αλήθεια και ποτέ δεν του δίνουμε αρκετή και ποτέ δε χορταίνει.
Κι αυτή εδώ είναι η κοιλιά, που διψάει για τροφή.
Κι αυτό εδώ κάτω είναι το φύλο.
Που διψάει για έρωτα γιατί νιώθει μοναξιά πότε-πότε.
Εγώ στη ζωή μου τα ‘θρεψα.
Τα χόρτασα και τα τρία, όσο μπορούσα κι όσο ήθελα.
Εσύ μπορεί τη κοιλιά σου λίγο,
με φασκόμηλο βέβαια,
αλλά από αλήθεια, από έρωτα,
Τίποτα, τίποτα. Τίποτα.
Μόνο φουσκωμένα λόγια και καμώματα και πόζες.
(της αφήνει το χέρι)

Το μάθημα τελείωσε, ε;

Edvard Munch

"Ηuman destinies are like planets. they meet in space only to disappear once again." Edvard Munch.

Woody Allen's reasons for why is life worth living.

"Well, all right, why is life worth living? That's a very good question. Well, there are certain things I guess that make it worthwhile. Uh, like what? Okay. Um, for me... oh, I would say... what, Groucho Marx, to name one thing... and Willie Mays, and... the second movement of the Jupiter Symphony, and... Louie Armstrong's recording of 'Potatohead Blues'... Swedish movies, naturally... 'Sentimental Education' by Flaubert... Marlon Brando, Frank Sinatra... those incredible apples and pears by Cezanne... the crabs at Sam Wo's... Tracy's face..."

That's me

    Ποιος μπορεί να χαρακτηρίσει κάτι ανούσιο ή ουσιώδες; Και αυτός που μπορεί να το κάνει, βάσει ποιων κριτηρίων το κάνει; Ό,τι είναι ουσιώδες για μένα σίγουρα για κάποιους είναι όχι μόνο ανούσιο, αλλά και γελοίο. Λέμε συχνά "Ποιο το νόημα να κάνεις το τάδε πράγμα; Είναι ανούσιο. Δε θα καταλήξει κάπου." Γιατί όλες μας οι ενέργειες να αποσκοπούν σε κάτι απώτερο; Γιατί να υπεραναλύουμε και να εξετάζουμε μέχρι αηδίας και το τελευταίο ενδεχόμενο που μπορεί να προκαλέσει η κάθε πράξη μας; Παντού βλέπω ψευτοφιλόσοφους και ιδεολόγους να διαλαλούν τον αυθορμητισμό και την τρέλα της στιγμής. Αλλά αυτοί οι ίδιοι αερολόγοι όταν βρίσκονται μπροστά σε κάτι ουσιώδες γι' αυτούς μετράνε και ζυγίζουν την παραμικρή τους κίνηση. Ξέρω ποιο είναι το πρόβλημά των ανθρώπων. Παίρνουν τη ζωή υπερβολικά σοβαρά. Την παίρνουν τόσο σοβαρά που καταντάνε αστείοι. Αντιμετωπίζουν την κάθε ερωτική απογοήτευση, την κάθε αποτυχία στη δουλειά, τον κάθε τσακωμό με ένα φίλο σαν κάτι εξαιρετικά τραγικό. Πολλές φορές μάλιστα μια τέτοια άσχημη κατάσταση δεν τους επηρεάζει αρνητικά τόσο πολύ, αλλά επειδή πρέπει να μείνουν πιστοί στη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τη ζωή, πιέζουν τον εαυτό τους να δείχνουν στους γύρω τους πόσο συντετριμμένοι είναι που τους παράτησε η γκόμενα τους ή που ο αντιπαθητικός συνάδελφος τους πήρε τη θέση. Και δεν είναι μόνο ο τρόπος αντιμετώπισης αυτών των καθημερινών προβλημάτων που με εξοργίζει, είναι και η αντιμετώπιση πιο σοβαρών, όπως ο θάνατος. 
   Δε θα αφήσω τον κυνισμό να με κάνει να αρνηθώ το πόσο μπορεί να σε τσακίσει ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου. Αλλά υπάρχει και κάποιο όριο που μπορείς να θρηνήσεις κάποιον. Ένα, πέντε, δέκα, δώδεκα μήνες.. άλλα πόσο άλλο πια να κλαις πάνω από χυμένο γάλα; Όλα ξεπερνιούνται. Ο άνθρωπος είναι ον της συνήθειας και ξεχνάει και προσαρμόζεται με τρομακτική ευκολία. Και εδώ επανέρχομαι σε αυτό που προανέφερα, ότι πολλές φορές υποδυόμαστε τον τραγικό ήρωα, τον σημαδεμένο από τη μοίρα και κλαιγόμαστε σε όποιον μας ρωτάει "Πώς είσαι;". Δεν μπορεί να ξεκολλήσει ο άνθρωπος τα ηλίθια στερεότυπα από το κεφάλι του. Ακόμα κι εγώ δεν τόλμησα να πω σε κανένα και ειδικά στο μπαμπά μου, πόσο δε μου έκανε αίσθηση ο θάνατος της γιαγιάς μου στα δεκατρία μου χρόνια. Στην εκκλησία είχα κατεβασμένο το κεφάλι και έκλαιγα. Αλλά όχι για τη γιαγιά μου, για κάποιο αγόρι που μου διαφεύγει το όνομα πλέον. Φυσικά και στεναχωρήθηκα, φυσικά και μου λείπει κατά καιρούς, αλλά όχι, δε σημάδεψε και τη ζωή μου. Άρα πώς να πει κάποιος τι είναι αλήθεια ουσιώδες στη ζωή και τι όχι;
    Αν ρωτήσετε εμένα θα σας πω " Για μένα ουσιώδες είναι ό,τι βλέπω, ό,τι αγγίζω. Είναι η ζωή που ζω εδώ και τώρα και όχι αυτή που φαντάζομαι και ονειρεύομαι. Όχι αυτή που έχασα και δε θα ξαναζήσω. Ουσιώδες είναι το παρόν και μόνο, χωρίς να σημαίνει ότι διαγράφω το παρελθόν μου ή αδιαφορώ για το μέλλον μου." Αφελής αντιμετώπιση, θα σκεφτείτε. Ανώριμη. Ποτέ δεν αρνήθηκα ότι είμαι ανώριμη. Για να είμαι ειλικρινής μου τη σπάει η ωριμότητα. Είναι βαρετή και προβλέψιμη. Ενώ σκεφτείτε τι μπορεί να δημιουργήσει η ανωριμότητα! Σίγουρα ο πρώτος άνθρωπος που σκέφτηκε να βρει έναν τρόπο να πατήσει το πόδι του στη Σελήνη, ήταν εκνευριστικά ανώριμος. Ή οι φοιτητές το '73 που σε περίοδο δικτατορίας τόλμησαν να κάνουν κατάληψη στο Πολυτεχνείο, πρέπει να είχαν ανωριμότητα που άγγιζε τα όρια της βλακείας! Λοιπόν γιατί να κάτσω να υπολογίσω με μαθηματική ακρίβεια τις πιθανότητες που υπάρχουν κάνοντας μια ενέργεια; Δε με νοιάζει αν θα πονέσω μετά, αν θα το μετανιώσω, με νοιάζει που θα ζήσω κάποιες στιγμές ζωντανή, γεμάτη, όπως εγώ τις θέλω. Θα ζήσω το κάθε δευτερόλεπτο, το κάθε λεπτό, την κάθε ώρα και μέρα με όλο μου το είναι. Γιατί το επέλεξα, άρα με κάνει ευτυχισμένη, έστω και παροδικά. 

   Αυτό είμαι λοιπόν, μια συλλέκτρια στιγμών. Προσπαθώ να εκμεταλλεύομαι κάθε εμπειρία, κάθε ευκαιρία. Και όταν πια δε θα είμαι σε θέση να συλλέγω όλες τις εμπειρίες που θέλω, θα έχω ένα φανταστικό άλμπουμ στιγμών και θα το ξεφυλλίζω με το μυαλό μου, χαμογελώντας στη γεμάτη και έντονη ζωή που έζησα.